“AhhhHHHh!!! A-ang sarap niyan babe s-sige pa… ahhHhhh!!!”
Kitang-kita ko si Joan nakapatong sa lababo namin, nakabukaka. habang nakahawak ang kamay sa ulo ng lalaking nasa pagitan ng kanyang mga hita. Nakanganga. Nakapikit. Parang hirap huminga… Makikita sa mukha niya ang sobrang sarap. Sarap na ako lang dapat ang gumagawa at nagpaparanas sa kanya…
“Ang sarap mo talaga bebe ko!!.. hnmMmmmM…”
Boses ni pareng Dado… sabik. Sarap na sarap sa kinakain. Parang construction worker na gutom. kumakain ng tanghalian sa isang carenderia. Hawak-hawak ni Dado ang dalawang hita ni misis. Pinagdidiinan ng husto ang mukha sa puke nito…
“PUTANG-INA NIYO!!!! MGA HAYOP KAYO!!!”
Gusto kong sabihin. Gusto kong isigaw. Pero di ko magawa. Nawalan ako ng boses. Parang walang lakas—lakas ng loob. Kinain na naman ako ng dayuhang pakiramdam na bumalot sakin noon… Galit ako… galit… pero—hindi ko kayang pigilan ang libog ko. yung kamay ko nakahawak na sa alaga ko. ibinaba ang zipper at kusa ng nagtaas-baba…
“Naalala ko pa nung araw na sinuntok mo yung itlog ko… hnNmmMM!!!…”
Boses pa rin ni Dado. nanggigigil. Tuloy sa paghimod.
“akala ko talaga di na kita matitikman pa… hNmMmmMmm!!!”
Napapikit ako. Hindi ko na alam kung kailan nagsimula—pero pagdilat ko sa sarili ko, may init na dumadaloy sa pisngi ko. Luha. Sunod-sunod. Walang tigil. Ang sakit. Hindi yung simpleng sakit lang—yung tipong parang may unti-unting pumuputol sa loob ng dibdib ko… paulit-ulit… walang awa. Huminga ako nang mabigat. Pero imbis na gumaan—lalo lang bumigat.
“Bakit ganito ako?…”
mahina kong bulong. Kasi sa gitna ng sakit… may isa pang pakiramdam na sumisingit. Isang bagay na hindi ko dapat maramdaman. Pero nandun. Buhay. Malinaw. Parang apoy na pilit kong pinapatay—pero lalong lumalaki. Pinaghalong selos at kung anong kakaibang init sa loob ko… nakakabaliw. Nakakadiri. Nakakagalit. Sa sarili ko.
“Bakit?…”
Napahigpit ang kamao ko. Hindi ko alam kung gusto kong umiyak… o sirain ang lahat. Kasi habang nadudurog ako—may parte sa’kin na hindi umaatras. At ‘yon ang pinaka masakit tanggapin. Hindi lang sila ang problema. Ako rin….
a-ang sarap mo talaga… M-Dado… nakakabaliw ka… AhhHHhHhh…
Boses ni misis. Yung mga ungol niya—mahina, pigil… pero sapat para tumagos sa’kin. Bawat tunog—parang kutsilyong dahan-dahang ibinabaon sa dibdib ko. Paulit-ulit. Walang awa. Mas lalo nitong dinudurog yung puso ko… pinipiraso… hanggang wala nang matira. At ang pinakamasakit? Kilalang-kilala ko ‘yon. Alam ko kung kailan siya totoo… kung kailan siya nagpapanggap… kung kailan siya… nawawala sa sarili niya. At ngayon—hindi ko na alam kung alin doon ang naririnig ko.
“Joan…”
Halos hangin na lang yung lumabas sa bibig ko. Kasi bawat tunog niya—hindi lang basta ingay. Parang sinasabi sa’kin—na may parte sa kanya… na hindi na sa’kin.
“s-sige pa babe… AhHhHh!!!… K-kainin mo ako… S-sige pa… AhhHhh!!!… Kainin mo ang puke koOoohHh!!!”
Putol-putol. Pigil. Pero sapat. Sapat para marinig ko. Sapat para maramdaman ko. Boses ni Joan—yung boses na minsan ako lang ang nakakakilala… ngayon—parang unti-unti nang nawawala sa’kin. At bawat ungol niya—hindi lang basta tunog. Parang may dalang bigat. Dahan-dahan. Masalimuot. Parang buhol na humihigpit sa dibdib ko. Manipis… pero matalim. Hindi malakas—pero diretso sa puso. At doon—unti-unti akong pinapatay. Hindi agad. Hindi biglaan. Kundi paunti-unti… hanggang sa maramdaman ko na lang—na wala na akong hawak. Mahapdi. Sa puso. Sa utak. Sa buong pagkatao ko. At habang naririnig ko siya—hindi ko na alam kung alin ang mas masakit… yung mismong nangyayari…o yung mga bagay na ako na ang nagdadagdag sa isip ko.
“Kailan pa…?”
Mahina. Halos hindi ko marinig ang sarili kong boses. Kailan pa nagsimula ‘to…? Kailan pa ako iniwan… nang hindi ko namamalayan? Si Joan… yung babaeng kahit sa pinakamasamang panaginip ko—hindi ko kayang isipin na gagawa ng ganito sa’kin. Pero ngayon… nandito siya. Sa harap ko. At parang hindi ko na siya kilala. Parang ibang tao. Ibang galaw. Ibang aura. Ibang… mundo. Hindi na siya yung mahinhin kong asawa. Yung babaeng tahimik, mahinahon, at akin lang. Ngayon—parang may parte sa kanya na tuluyan nang nawala sa’kin. At ang pinakamasakit? Alam kong dapat galit ako. Alam kong dapat umatras ako. Alam kong dapat tumigil na ‘to. Pero hindi. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makaalis. Parang nakapako ako sa eksenang ‘to— pinapanood ang sarili kong pagkawasak.
“Putang ina…”
Napapikit ako. Pero kahit pumikit—nandun pa rin. Mas malinaw pa nga. Mas masakit. At doon ko na-realize—hindi lang ako nasasaktan… nawawala na rin ako sa sarili ko.
Tuloy lang sa paghimod si pareng Dado sa biyak ni misis. Walang sawa. Walang umay. Walang kapaguran. Masyadong ginalingan…
” ahHHhhh t-teka lang p-pars ahHHhhh s-saglit…. AhHhyaan naaHhHh!!… AyaaAaHhnn na a-ako baaAAbbeeEe!!!….”
Nanginginig ang katawan ni Joan. Hindi ko alam kung sa pagod… o sa kung anong nararamdaman niya. Pero kita sa mukha niya—yung ligaya. Yung kakaibang gaan. Yung ekspresyon ng taong… nakarating sa dulo ng isang bagay na matagal niyang hinahanap. Parang—langit. Parang—isang mundo na hindi ko kasama. Huminga siya nang malalim. Unti-unting bumalik sa ulirat. Samantalang si Dado—tumayo. Kalma. Parang walang nangyari. Umupo sa silyang malapit sa mesa. Isang kamay nakapatong. Tumingala. At ngumiti. Kontento. Tahimik na kontento. Parang may natapos. Parang may napatunayan. Si Joan naman—dahan-dahang bumaba mula sa kinapwestuhan niya. Tahimik. Walang salita. Walang tinginan. Lumapit siya. Diretso. Parang may sariling direksyon ang katawan niya—na hindi na dumadaan sa isip. Umupo sa harapan ni pare. Walang salita. Walang utos. Agad isinubo ang kahabaan ni pareng Dado…
“Ahh… grabe ka talaga… ang sarap mo talagang sumubo bebe ko…””
Mahina pero may diin ang boses. May halong papuri. May halong pag-angkin. Napatingala si Joan—diretso ang tingin niya kay Dado. Yung mata niya… ibang-iba. Hindi yung pamilyar na lambing na kilala ko. Kundi—mas malalim. Mas mapang-akit. Mas… hindi ko na mabasa. At sa bawat salitang naririnig niya—parang lalo siyang nahihila. Lalo siyang lumulubog sa sandaling ‘yon. Mas naging sabik ang galaw. Mas naging totoo. Walang pag-aalinlangan. Walang pagdadalawang-isip.
“AhhHhhHh!… Sige pa!!.. alam kong namiss mo yan… Antagal na buhat nung huli kitang makantot bebe…”
Mayabang ang tono ni Dado. May kumpiyansa. May bigat. Parang siya ang may kontrol sa buong eksena. Parang siya ang may hawak sa sitwasyon—at alam niyang wala akong magagawa. Nakahawak ang kamay niya sa buhok ni Joan mahigpit. Hindi marahas. Pero sapat para ipakita kung sino ang nasusunod. Si Joan naman—walang salita. Puro ungol lang. Mahina. Pigil. Pero mas lalong nagiging totoo sa bawat segundo. Mas bumibilis ang galaw. Mas nawawala ang pag-aalinlangan. Parang kusa niyang sinusundan ang ritmo—parang wala nang iniisip.
“HNmmMmm… sulitin mo, bebe ko… matagal na ulit bago kita matikman…”
Mabigat. May yabang. May kontrol. Boses ni Dado—garalgal, parang may halong alak at pag-angkin.
“Na-miss mo ’to, ’no?”
dagdag pa niya, halos pabulong pero sapat para marinig ko.
“Last time… nung lumabas ka ng ospital… kunwari laundry… damn, ang galing mo talagang magpalusot…”
…
Ano…?
Parang may sumabog sa loob ng ulo ko. Hindi ingay—kundi liwanag. Bigla. Mabilis. Masakit.
“Ano daw…?”
bulong ko sa sarili ko, nanginginig ang labi. Nakangiti si Dado—kita ko kahit sa gilid lang ng paningin ko. Relaxed. Kampante. Parang walang tinatago. Parang siya ang may hawak ng kwento. Si Joan… hindi nagsasalita. Pero—tumatango. Dahan-dahan. Walang pagtutol. Habang abala pa rin siya.
“P-pero… sinundan ko siya…”
halos hindi ko marinig ang sarili kong boses. Parang may mali. Parang may nawawala. Parang may eksenang hindi ko nakita—o ayaw kong makita.
“Paano nangyari…?”
Napahawak ako sa ulo ko. Mahigpit. Para bang mapipigilan ko ang pagkalat ng mga iniisip ko. At doon—isa-isa silang bumalik. Yung araw na ’yon. Yung laundry shop. Yung lalaking tumulong magbuhat. Yung paglabas niya. Yung pagsunod ko. Yung kaba ko. Yung paghihintay ko sa labas. Yung pag-uwi niya—na akala ko diretso. Biglang bumagal ang lahat sa isip ko—parang rewind. Frame by frame. Detail by detail.
“Sandali…”
Yung oras… Yung pagitan… Yung ilang minutong hindi ko na-track… Yung sandaling—umalis ako. Tahimik. Hindi ko napansin. Hindi ko naisip. Hindi ko kinuwenta.
“Hindi…”
umiling ako, pero alam ko na. Alam ko na kung saan papunta.
“Kaya pala…”
Yung slight delay niya pag-uwi. Yung uneasiness ko. Yung pakiramdam na may mali—na pinilit kong balewalain.
“Traffic lang…”
sabi ko noon sa sarili ko. Tang-ina. Traffic lang. Napahawak ako sa dibdib ko. Ang sakit. Pero malinaw. Mas malinaw kaysa kahit kailan.
“Ang laki kong tanga…”
Lumabas sa bibig ko—mahina, durog. Hindi na galit. Hindi na selos. Kundi—realization. Yung klase ng katotohanan na hindi sumisigaw… pero tumatagos. Diretso sa buto. Sa likod ng lahat ng hinala ko—sa lahat ng paranoia… sa lahat ng galit ko kay Joan…may tama ako. Pero—mali ang timing ko. Mali ang nakita ko. Mali ang akala ko. At sa maling sandali na ’yon—dun nila ako nalusutan. Napapikit ako. Mas mahigpit. Parang gusto kong burahin lahat. Pero hindi na pwede. Kasi ngayon—kumpleto na. Buong-buo na ang kwento. At mas masakit siya… kaysa sa kahit anong ini-imagine ko dati.
Malapit na ako sa sukdulan. Kahit nasasaktan ang puso ko. Tumataas ang libog ko. Tumigil muna ako sa pagtaas baba. Tinapik ni Dado ang pisngi ni misis. Kusa ng tumigil ang asawa ko sa pagsubo. Walang salita. Tinginan lang. Alam na ang gagawin. Tumayo si Dado. Si misis naman ay tumuwad. Ipinatong ang katawan sa mesa. Lumapat ang malulusog na suso sa kahoy. Sinampal ni pare ang pisngi ng pwet niya. Itinaas ang kaliwang paa.
“Papasukin na kita”
Isang salitang masakit at dumurog sa pagkatao ko. Sobrang sakit. Na akala mo pinatay sa harap ko ang anak ko. Pero kasabay nun ang excitement. Yung feeling na ayaw mong dumating. Pero inaabangan mo.
“AhhHhHhh… HnmmMmm….”
Ungol ni misis. Nakapikit. Pigil. Nasasarapan. Buo at totoo..
tuluyan ng naipasok ni Dado ang kanyang titi sa basa ng lagusan ni asawa. Nakatingin ito sa kanya. Kagat ang labi. Sabik. Sarap na sarap. Habang binabayo niya ito ng patalikod. Mabilis. Marahas. Walang humpay… Walang pagod.
“Joan ko… Bakit? Bakit mo nagawa ‘to?!”
Sabi ko kay misis. Pero hindi na niya ito maririnig. Bingi na siya—Bingi na sa kasalanang matagal na nilang ginagawa sa likod ko.
“aAhhHhh!!!… Sige pa babe!!… AhHhhHhh!.. s-sige paAaHhh!!… Kantot pa!!.. anlaki ng titi mo!.. ahHhhhHh!!!”
Anlakas na ng sigaw ni misis. Wala ng pake sa nangyayari. Sa lugar. Sa bahay. Sa tao. Sa makakarinig. Manhid na. Ginawang manhid ng makamundo nilang pagnanasa.
“Oo Joan ko! Kakantutin kita magdamag!!!.. akin ka… Akin kana… AAhhHhhhh akin ka lang aaaAaHhhhh!!!!”
Pabilis ng pabilis ang pagbayo ni Dado… Marahas. Mabagsik. Malakas. Walang patid.
“Oo p-pare…. sayo na ako!!.. paluwagin mo ang puke koOoohHh!!!… AhHhhHh… sayo ako magdamag!!… AhhhHhhng sarap mo!!… Iyot pa!!… Iyot!!…. AhhHhhhh!!!…”
Sinasampal-sampal ni Dado ang pisngi ng pwet ni misis habang tuloy siya sa paglabas pasok sa butas nito. Yung itsura naman ni misis—hindi maipinta. Nakanganga. Napapa letrang malaking O ang bunganga. Kita ang sarap. Ang ligaya. Ang libog. Ang kontento… Biglang dinuraan ni pare ang butas ng pwet ni misis.
“TANG-INA MO Dado!!! ANONG GAGAWIN MO?!!!”
“HUWAG!!!…”
“HUWAG PLEASE…”
“HUWAG YAN PARE!!!…”
Gusto kong sumigaw. Gusto kong magmakaawa. Pero walang lumalabas sa bibig ko. Hindi ako makagalaw. Para akong estatwa sa parke. Matigas. Nakamasid. Nanunuod. Walang magawa. Walang buhay. Alam ko na ang plano ni Dado. Hindi na kailangan pang sabihin. Parang pelikulang napanuod ko na ng paulit-ulit. Yung luha ko umagos na naman. Walang tigil. Parang bukal ng tubig sa bundok. habang taas baba na ulit ang kamay ko…
Pinasok ni Dado ang hinlalaki niya sa butas ng tumbong ni misis. Napaiktad ng konti si Joan. Pero walang salita. Walang pagpigil. Walang boses. Walang reklamo. Tuloy-tuloy lang si Dado sa pagbayo sa hiyas niya. Kasabay ang daliri nitong labas pasok na sa kanyang tumbong…
“AhHhhHhhh… BabBbbeee…. Ang sarap niyan… S-sige…. Sige paaAaaHhh….!! AhhhHhhng sarap…!!!..”
Boses ni Joan. Baliw na sa sarap. Wala ng pakialam. Nalunod na sa libog.
Hinugot ni pareng Dado ang kanyang mahabang sandata.
“Ito na…”
“Mangyayari na!”
“Ang bangungot ko…”
“Magkakatotoo na…”
Libog. Selos. Galit. Pagnanasa. Kaba. Pagsisisi… Yan ang bumabalot sa buo kong katawan ng mga sandaling yun. Para akong hubo’t-hubad na nakatayo sa disyerto. Mainit. Masakit. Mahapdi.
“PATAYIN NIYO NALANG AKO!!!”
Gusto kong sumigaw. Gusto kong lumuhod at magmakaawa. Sa harap ko mismo. Tuluyan ng aangkinin ni Dado ang pangalawang butas ng mahinhin kong misis. Ang butas na pangakong akin lang…. akin pa nga ba?
“Baby kong mahal!…”
Bigla kong narinig mula sa kung saan. Hindi ko alam kung ‘san galing. Boses ng ala-ala. Boses kung saan nagmamahalan pa kami. Yung tonong yun. Pamilyar. Pero parang malabo na. Boses bata. Imahinasyon ko lang siguro. Malambing. May pagmamahal. Boses ni Joan. Ni Joan ko. Ng babaeng pinakamamahal ko. At mahal na mahal ako. Dati. Siguro nga. Dati… Napapikit ako.
“Baby!.. baby ko!.. baby ko love!!…”
Boses ulit ni misis. Siguro mga ala-ala nalang na naglalaro sa utak ko ng sandaling yun. Parang hallucinations. Parang totoo. Parang hindi. Medyo malakas. Na lalo lang dumurog sakin.
“Tama na…” (Sabi ko.)
“T-tama na baby… Patayin niyo nalang ako!”
Wala na ang libog ko. Lumambot na ang alaga kong kanina lang ay ayaw matinag. Kitang-kita ko ngayon kung paano binabayo ni Dado ang butas ng pwet ni misis. Malakas. Mabilis. Marahas. Walang preno. Patuloy ito sa pag-ungol. Sarap na sarap… baliw na baliw.
“Panalo na kayo. Panalo ka na Dado. Suko nako…”
Sabi ko habang patuloy sa pag-agos ng luha kong hindi ko alam kung titigil pa…
Hinugot ni Dado ang titi niya. Humarap si Joan sa kanya. Naghalikan sila na akala mo ay wala ng bukas. Espadahan ng dila. Kusa ng pumatong ang mga kamay ni misis sa balikat ni pareng Dado. yumapos. Hinawakan siya nito sa balakang. Ipinatong sa mesa. Binuka ang dalawang hita. pinasok ulit ang sandata sa butas ng kanyang pwet. Binayo. Malakas. Marahas. Mabilis…
“AhhhhHh!!! Sige pa babe… kantutin mo ang pwet ko… pagsawaan mo ang dalawang butas ko… na miss ko yang mahaba mong titi ahHHHh!!!! Sige pa Ahhhhhh!!!!”
Wika ni Joan. Nakanganga. Nakatingin ng derecho kay Dado. Kita sa mga mata niya sarap. Sobrang sarap… Si Dado naman lalo ng binilisan ang ritmo. Sobrang bilis ng urong-sulong. Walang kapaguran. Walang bakas ng pagsasawa….
“akin ka lang Joan… akin ka lang!!”
“o-oo babe ko… Oo… sayo lang ako!!… ahhhhHHh…. AHhhhhh…”
“AyAannn na!!!! AyaAnnnn na ako!!… ahhhHhhh!!!…”
Sigaw ni misis. Tirik ang mata. Nakanganga.
aHhahhhh!!!… Sabaayyyy tayo!!!! Ahhhhhhh!!! AayyyaaAannn naAhhhh!!!! AhhhhHhh!!!
Sagot naman ni Dado kay Joan.
Plak!!!
Isang malakas na sampal sa mukha ko….
“Anong nangyari?”
Nabigla ako. Nagulat. Kaharap ko si Joan. Kahit madilim. alam kong mukha niya ang nasa harap ko…
“Panaginip?”