Hinubad ng lalaki ang daster ni Chelsy sa isang mabilis na paghila, at ang malalaking kamay nito ay gumapang sa mga suso ng babae, pinisil ang mga ito nang may magaspang na pagmamay-ari. Hinimas niya ang mga utong gamit ang hinlalaki at hintuturo, pinaikot, pinitik, hanggang sa manigas ang mga ito sa kanyang mga daliri. Napasinghap si Chelsy, ngunit hindi siya umimik. Ang kanyang katawan ay sumusunod sa mga galaw na tila memorisado na ng kanyang laman.
Ibinuka ni Donato ang kanyang mga hita at dumantay sa kanya. Dinilaan ng lalaki ang leeg ni Chelsy, mula sa panga pababa sa balikat nito, at pababa sa dibdib ng babae. Ang kanyang dila ay magaspang at mainit, at ang laway na iniiwan nito ay malamig sa simoy ng electric fan. Sinipsip niya ang kanyang kaliwang utong, pinaliguan ito ng laway, habang ang kanyang kanang kamay ay bumaba sa pagitan ng kanyang mga hita. Hindi mapigilan ni Chelsyang pagtaas ng kanyang dibdib sa bawat paghinga, at sa kabila ng kanyang pagpigil, may kakaibang kirot ng pagnanasa na pumukaw sa kanyang puson.
Hinimas ni Donato ang kanyang puke sa pamamagitan ng kanyang mga daliri, dahan-dahan muna, pataas-baba sa hiwa, na parang pinaglalaruan ang isang instrumento. Nang dumaan ang kanyang hinlalaki sa loob ng kaliwang hita ni Chelsy, hindi niya maiwasang mapahinto sandali—naramdaman niya ang bahagyang pag-umbok ng lumang pasa, ang markang iniwan ng kanyang sariling hinlalaki noong unang pagsalakay sa kusina. Hinimas niya ito nang marahan, paulit-ulit, na parang binabalikan ang isang teritoryong pag-aari na niya. Si Chelsynaman ay kinilabutan sa pagdampi na iyon—hindi dahil sa sarap, kundi dahil sa bigat ng alaala ng unang gabi ng pagsuko.
Nang maramdaman ni Donato na nagsisimula nang mabasa ang puke ni Chelsy, ipinasok niya ang dalawang daliri sa loob at sinimulang kantutin ito nang mabagal. Ang tunog ng basang pagpasok at paglabas ay napuno ng kwarto, kasabay ng mahinang ungol ni Chelsyna pinipilit niyang pigilan. Ang kanyang katawan ay sumusuko sa ritmo, kahit pa ang kanyang isipan ay ayaw pa ring tanggapin. “Basang-basa na ang puke mo,” bulong ni Donato. “Sabi mo ayaw mo, pero kumikislap ka na sa pananabik.” Hindi sumagot si Chelsy. Ipinikit niya ang kanyang mga mata at hinayaang dumaloy ang sensasyon. Alam niyang mali, ngunit hindi na niya kayang tanggihan.
Ang kanyang katawan ay tila may sariling alaala na hindi na napipigil ng kanyang kalooban. Nang hilahin ni Donato ang kanyang mga hita pataas at ibuka nang malaki, hindi na siya lumaban. Itinutok nito ang tarugo sa kanyang basang puke at ipinasok nang walang pag-aatubili. Ang tarugo ni Donato ay matigas at mainit, at ang bawat pagpasok ay tila binabakat ang loob ng kanyang puke. Nagsimula itong kumantot nang mabagal, malalim, at sinadya. Hinawakan nito ang kanyang mga balakang upang gabayan ang mga pag-ulos. Ang bawat pagtama ng kanilang mga balat ay lumilikha ng malaswang tunog na pumupuno sa silid. Ang amoy ng pawis at tamod ay naghalo sa hangin, at si Chelsy ay nakaramdam ng pagkahilo—hindi mula sa sakit, kundi mula sa matinding pagsuko at kawalan ng katinuan. “Puta ka,” ungol ni Donato sa kanyang tainga. “Pero ang puke mo, sa akin lang bumubukas.” Ang mga salitang iyon ay tumagos sa kanya na parang isang mainit na alon ng kahihiyan at kakaibang pagnanasa. Hindi na siya nakasagot. Napaungol si Chelsynang maramdaman ang pagbilis ng galaw nito. Hinimas ni Donato ang kanyang clit habang patuloy itong kumakantot, at sa ilang saglit, sumabog ang katawan ni Chelsy sa isang orgasm na hindi niya kayang pigilin. Ang kanyang puke ay pumintig sa paligid ng tarugo, at naramdaman niya ang pagdaloy ng kanyang sariling likido sa kanyang mga hita.
Ipinikit niya ang kanyang mga mata, hindi makapaniwala sa sariling katawan na nagtaksil muli sa kanyang kalooban. Hindi pa natatapos si Donato. Ipinagpatuloy ng lalaki ang pag-ulos nang mabilis, hinihingal, pinagpapawisan, habang ang tarugo nito ay bumubulusok sa loob ng puke ni Chelsy. Sa huling sandali, hindi na siya humugot. Pinutok niya ang mainit na tamod sa loob ng puke ni Chelsy. Dahan-dahan, si Chelsyay gumapang palapit sa kanya. Ang kanyang mga mata ay bukas at nakatitig kay Donato, habang ang kanyang puso ay kabado—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa kawalan ng katiyakan.
Nang maglapat ang kanilang mga labi, kinailangang yumuko ni Donato nang bahagya upang maabot ang maliit na si Chelsy, at ang kanyang malalaking braso ay halos bumalot sa kanyang buong katawan. Huminto siya sa tabi nito, naramdaman ang mainit na hininga sa kanyang mukha. At saka, nang walang paunang salita, marahan niyang isinara ang kanyang mga mata at inilapat ang kanyang mga labi sa bibig nito. Ang halik ay hindi malalim, hindi marahas. Ito ay isang tahimik na pag-aalay—isang kakaibang tugon sa kumplikado nilang samahan. Ilang sandali itong tumagal, at nang idilat ni Chelsyang kanyang mga mata, nakatitig siya kay Donato, at si Donato naman ay nakatitig din sa kanya.
Hindi siya ngumiti. Hindi rin ito nagsalita. Ngunit sa pagtitig nilang iyon, may nagsimulang mabuo—isang pagtanggap, isang kakaibang kapayapaan sa gitna ng kaguluhan. Hindi pag-ibig, hindi rin pagsuko. Isang bagay na nasa pagitan. Ilang araw pagkatapos ng gabing iyon, napansin ni Chelsy na hindi na siya dinadatnan sa inaasahang araw ng kanyang regla. Regular siya noon, at sa tuwing may pagkaantala ay may dahilan—stress, pagod, o pagbabago sa katawan. Ngunit sa pagkakataong ito, iba ang pakiramdam niya. Hindi siya nabigla, hindi rin siya tuluyang nag-panic.
Sa kanyang isipan, may mga salitang ayaw niyang bigkasin, ngunit hindi niya ito matakasan. Nagbilang siya ng mga araw sa kalendaryo ng kanyang smartphone, pilit na inaalala kung kailan ang huli niyang regla. Nang makita niyang lampas na ito ng siyam na araw, nagsimulang tumibok nang mabilis ang kanyang puso—hindi dahil sa gulat, kundi dahil sa kumpirmasyon ng isang bagay na halos inaasahan na niya. Matagal na niyang alam na ito ay maaaring mangyari, lalo pa’t si Donato ay madalas na pinupuno ang kanyang loob ng kanyang init. Sa karamihan ng kanilang pagsasama, hindi ito humuhugot, at hindi niya kailanman hininging huwag. Sa kabila ng kanyang panalanging huwag itong mangyari, may bahagi sa kanya na tahimik na naghihintay sa araw na ito. At ngayon, tila dumating na nga. Ang bigat ng posibilidad ay hindi na niya kayang iwasan.