Dahan-dahang inilapat ni Manang Rosa ang basang tela sa bahagi ng mga bayag ni Joselito. Sa pamamagitan ng marahang mga kamay na hinubog ng mahabang karanasan, maingat niyang hinugasan at pinunasan ang magkabilang itlog ng binata, tinitiyak na walang dumi o lagkit na maiiwan. Sa kabilang dulo naman ng higaan, si Banyang ay nanginginig pa ring lumapit.
Ang kanyang mga kamay ay tila may sariling buhay habang pinupunasan ang mahahabang hita, tuhod, at paa ng kanyang amo. Subalit sa kabila ng kanyang ginagawa, ang mga bibiluging mata ng dalaga ay hindi magawang lumingon sa ibang direksyon—ang kanyang titig ay tila ipinako ng dambuhalang magnet sa matigas at tila bakal na ari ng Señorito.
Hindi nagtagal, ang kamay ni Manang Rosa ay umabot na sa mismong katawan ng titi ng binata. Sa bawat dahan-dahang paghila ng basahan, nililinis niya ang bawat pulgada nito, marahang pinapasadahan ang ilalim ng ulo na may mapupulang ugat, pati na rin ang munting butas sa dulo nito. Habang tumatagal, ang pagkamangha sa mga mata ni Rosa ay napalitan ng isang uri ng hipnotismo.
Ang kanyang mga paggalaw ay unti-unting nawalan ng pormalidad; ang simpleng pagpupunas ay naging isang ritmo ng pagtaas at pagbaba ng kanyang palad sa nag-aalab na ari ng binata.
Para kay Banyang, ito ang kauna-unahang pagkakataon sa kanyang buhay na makakita ng ari ng isang ganap na lalaki—at sa tindi ng kamalasan o kabutihang-palad, isang matigas at nag-aalab pang titi ng isang mestisong aristokrata ang kanyang nasasaksihan. Ang kanyang mga mata ay paliban-liban: saglit na titingnan ang binti, ngunit mabilis na babalik ang malagkit niyang titig sa umaanyong bakal sa pagitan ng mga hita ng amo.
Si Joselito, na sa mga sandaling iyon ay unti-unti nang nalulunod sa matinding sensasyon, ay napapikit. Ang bawat hagod ni Manang Rosa ay tila nagpapadaloy ng purong ligaya sa kanyang buong katawan. Hindi niya akalain na ang isang simpleng paglilinis sa nakaraang siglo ay magiging ganito kainit.
“Ahhh…”
Isang mahinang ungol ang hindi sinasadyang kumawala sa mga labi ni Joselito.
Ang tunog na iyon ay tila isang malakas na gising para kay Manang Rosa. Bigla niyang binalot ng tela ang kanyang kamay at napaatras nang bahagya, habang ang kanyang mukha ay nabalutan ng matinding pamumula.
“Patawad, Señorito! Patawarin ninyo ang aking kapangahasan!” halos maiyak na bulong ng ginang, ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas at bumababa sa ilalim ng kanyang kamison. “Ang aking diwa ay tuluyang nalinlang ng tindi ng inyong pagkalalaki… Ang sa aking kabiyak sa bukid ay kalahati lamang ang laki nito, o baka hindi pa nga umabot sa kalahating sukat… Ako po ay labis na nagkakasala sa inyo.”
Huminga nang malalim si Joselito, ang kanyang ulirat ay kontrolado na ng matinding libog. Tiningnan niya ang natatarantang ginang at sa unang pagkakataon, sumagot siya gamit ang kanyang natural na boses. “Huwag ninyo pong alalahanin ‘yun, Manang… Kung gusto ninyo… gawin ninyo kung ano ang gusto ninyong gawin.”
Bahagyang nabigla si Joselito sa kanyang sariling winika. Batid ng kanyang isip na mali ito, subalit ang sarap na ipinararanas sa kanya ng nakatatandang katulong ay isang uri ng lason na nais niya pang inumin. Gusto niya pa ang haplos nito.
Natahimik ang buong silid nang ilang saglit. Nagkatitigan si Joselito at si Manang Rosa. Sa loob ng dalawampung taon nitong pagsisilbi sa mansyon, ngayon lamang siya nakarinig ng ginituang pahintulot mula sa isang Señorito. Ang natitirang takot sa puso ng katulong ay tuluyang natunaw.
Dahan-dahan, binitawan ni Rosa ang basahan. Sa pamamagitan ng kanyang hubad, malambot, at mainit na palad, buong-buo niyang hinawakan ang pitong pulgadang titi ni Joselito. Ang kanyang mga daliri ay humigpit nang sapat, at sa isang swabe ngunit mabilis na ritmo, sinimulan niyang jakulin ang ari ng binata.
Si Banyang, na nakasaksi sa pangyayari, ay napakapit sa gilid ng higaan. Ang kanyang bibig ay bahagyang nakabukas, tila hindi makapaniwala na ang kanyang iginagalang na Manang Rosa ay ginagawa ang ganoong bagay sa kanilang amo. Napansin ni Rosa ang gulat sa mga mata ng dalaga, kaya’t lumingon ito nang bahagya nang hindi tinitigilan ang paggalaw ng kanyang kamay.
“Huwag kang mabulag sa iyong nasasaksihan, Banyang,” wika ni Rosa sa isang mababa ngunit may awtoridad na tono. “Ang lahat ng ito ay bahagi lamang ng ating taimtim na pag-aalaga at tungkulin upang pawiin ang natitirang init at lagnat sa katawan ng ating tinitingalang Señorito. Tikom ang iyong bibig.”
Habang tumatagal ang bawat hagod, mas lalong nag-iinit ang pakiramdam ni Joselito. Ang kanyang mga kamay ay napakapit sa marangyang kumot, ang kanyang balakang ay kusa nang sumasabay sa bawat tulak at hila ng kamay ng katulong. Nararamdaman niya ang unti-unting pag-akyat ng isang matinding puwersa mula sa kanyang puson patungo sa dulo ng kanyang ari.
“Manang… malapit na…” hirap na bulong ni Joselito, ang kanyang paningin ay bahagyang nagdidilim sa tindi ng sarap. “L-lalabasan na ako…”
Sa pagkakarinig ng babalang iyon, sa halip na bumitaw o gumamit ng tela, isang kakaibang bugso ng pagnanasa ang sumakop kay Manang Rosa. Mabilis niyang ibinaba ang kanyang mukha patungo sa gitna ng mga hita ng binata. Sa harap ng nanlilisik na mga mata ni Banyang, buong-buo nitong isinubo ang dambuhala at pulang-pula na ulo ng titi ni Joselito.
Splat!
Isang matinding pintig ang dumaan sa buong katawan ng binata kasabay ng marahas na pagpapakawala ng kanyang binhi. Ang madami, malapot, masagana, at may dugong aristokratang tamod ay sunod-sunod na pumutok nang diretso sa loob ng bibig ng ginang.
Ang bawat tibok ng titi ni Joselito ay sinusundan ng pagpulandit ng puting likido na sumasadsad sa lalamunan ni Manang Rosa. Walang kahit isang patak ang nasayang; bawat bugso ay sinalubong ng marahang pagsipsip ng katulong.
Nang matapos ang huling pintig, dahan-dahang inangat ni Manang Rosa ang kanyang mukha, may kaunting bakas ng puting likido sa gilid ng kanyang labi, bago gumawa ng isang malalim na paglunok upang ubusin ang lahat ng tamod ng Señorito.
Si Banyang ay nanatiling tulala sa gilid, ang kanyang buong katawan ay tila nanigas sa nasaksihang marahas at mainit na tagpo.